Hoe werkt het?
Tijdens het onderzoek worden alle onderdelen van het object – zoals gevels, vloeren, bouwmaterialen en historische details – geïnventariseerd en beoordeeld. Vervolgens krijgt elk onderdeel of elke ruimte een waarderingslabel, gebaseerd op de richtlijnen van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed:
- Hoog (monumentaal): van zeer groot belang en uniek. Deze onderdelen dienen zoveel mogelijk in originele staat behouden en beschermd te blijven.
- Positief (waardevol): draagt bij aan de erfgoedwaarde. Aanpassingen of modernisering zijn vaak mogelijk, mits zorgvuldig afgestemd.
- Indifferent (ondergeschikt): heeft een geringe historische of architectonische waarde en kan doorgaans zonder bezwaar worden aangepast of vervangen.
Waarom is het belangrijk?
- Vergunningen: Bij monumenten verlangt de gemeente doorgaans een bouwhistorisch onderzoek met waardestelling als onderdeel van de aanvraag voor een omgevingsvergunning.
- Behoud van identiteit: Het onderzoek voorkomt dat waardevolle elementen verloren gaan en draagt bij aan het behoud van de karakteristiek van een pand.
- Maatwerk in ontwerp: Een waardestelling legt niet alleen beperkingen op, maar geeft juist inzicht in de mogelijkheden. Zo kan bijvoorbeeld worden bepaald waar ingrepen, zoals een doorbraak, de minste schade toebrengen aan de historische waarde.
Voor verdere verdieping kan worden verwezen naar de richtlijnen voor cultuurhistorische waardestelling en de theorie achter het waarderen van cultureel erfgoed.
Varianten:
Een waardestelling kan verschillend zijn, naast de RCE kunnen lokale specialisten of de gemeente adviseren over de diepgang van het onderzoek, zo kan soms een verkenning voldoende zijn en in andere gevallen is een meer uitgebreide waardestelling noodzakelijk.
Voor verdere verdieping lees verder op de websitepagina van de RCE de richtlijnen voor cultuurhistorische waardestelling en de theorie achter het waarderen van cultureel erfgoed .
